watervallen en het zuidelijkste puntje

29/1 Het is 07.00 we zijn wakker, douchen, ontbijten en onderweg, ’s Ochtends is het zo mooi, je ziet en hoort andere dingen. Mistflarden tussen de bergen en de damp uit het regenwoud. Nog geen half uur onderweg gaan we er eerst uit voor een ochtendwandeling naar een waterval, een brullende waterval, maar om er te komen dwars door het regenwoud met zingende vogels, de lawaaierige cicade's, boomvarens in allerlei maten, enorme bomen, holle bomen, overweldigend. En dan, als we weer onderweg zijn, ook nog sneeuw op de bergtoppen. En nog veel meer watervallen, de ene nog mooier dan de andere en dat voorlopig allemaal langs de rivier Haast.

Na de pass Haast op 656 meter dalen we naar de Makarore hoogvlakte. Koeien, maar vooral schapen, slaapverwekkend veel….. even tanken en een kopje koffie met een zelfgebaken scone met blauwe bessen erin. Het leven is goed en dat om tien uur ’s ochtends.
De koffie is erg heet en om mee te nemen, dus we rijden even door langs lake Wanake, een enorm meer, en zoeken halverwege een pleisterplaats op. Gescheiden door ongeveer 200 meter land ligt lake Hawae. De bergen zijn hier nauwelijks begroeid en zijn gemiddeld tussen de 2500 en 2800 meter hoog. In dit gebied wordt er serieus geskied. Even later loopt er een schaap op de weg, door het hek gekropen. We stoppen en redden het domme beest, nou ja, hij is bang en gaat vanzelf weer de goede kant op.
We pikken intussen lifster en backpacker Emma op, die wil op de weg naar Queenstown er weer uit. Ze had nog geen vijf minuten gelift en wordt voor de deur afgezet. Even later zitten we op 1076 meter, de hoogste geasfalteerde weg van Nieuw Zeeland, wie hoger gaat komt alleen nog maar gravel tegen. In de jaren 1900 werden er door de europeanen veel soorten sparren in dit gebied geintroduceerd, enerzijds voor economische, anderzijds voor cosmetische doeleinden. Nu is het een plaag, de sparren zorgen voor veel schaduw en verdringen de inheemse plantensoorten en daardoor wordt het dierenleven ook beïnvloed. Dus als je een sparretje ziet, maak hem stuk of trek hem uit de grond, er zijn zelfs speciale vrijwilligersgroepen.

Queenstown, grote en drukke stad, en volgens Yvonne (schoondochter) heeft ze daar de lekkerste burger ooit gegeten, dus wij 20 minuten in de rij, dan besteld en nog eens 20 minuten gewacht. Mmmmm lekker hoor! Wat moeite om de stad weer uit te komen, we vinden het allebei te druk en we willen vandaag eigenlijk weer bij de kust belanden. Langs lake Wakatipu bieden de bergen weer een heel ander scenario, donker en dreigend, somber, steil en rijzen zo op uit het meer. Weer verder lopen er weer honderdduizenden schapen, koeien en herten, grote boerderijen, goed verzorgd en onderhouden.
In Invercargill aangekomen besluiten we door te rijden naar Bluff, het zuidelijkste puntje van Nieuw-Zeeland. Het noordelijkste (Cape Reigna) hadden we al gehad, check en check.